Czerniowce

Na początek pytanie do czytelników: czy nazwa „Czerniowce” kojarzy wam się z czymś? Co to za miasto? Duże czy małe? Jest tam coś ciekawego?

Czerniowce leżą na uboczu, gdzieś na pograniczu ukraińsko – rumuńsko – mołdawskim. To spora miejscowość,  ma 264 tysiące mieszkańców. Przekładając rzecz na polskie warunki – jest to miasto wojewódzkie. Były jednak czasy, gdy było to miasto stołeczne. To tu miedzy 1848 rokiem a 1918 była stolica Księstwa Bukowiny, jednego z krajów monarchii Austro – Węgierskiej. Charakterystyczną cechą tego miasta od zawsze była wielokulturowość. Od zawsze mieszkali tam Rusini / Ukraińcy i Mołdawianie / Rumuni. W XIX wieku napłynęło tam wielu Niemców / Austriaków. Przez wiele lat w krajobraz miasta wrośnięci byli Polacy; jeszcze w 1938 roku było ich 8%. Jaka narodowość w takim razie przeważała? Przed II Wojną Światową najwięcej było Żydów – 38 %.

DSC03062

Bukowina była krajem niezwykle biednym i zacofanym. Jeszcze bardziej niż nasza Galicja. Statystyki CK armii podają, że na przełomie wieków na 1000 rekrutów z Bukowiny jedynie 137 umiało czytać. Dla Galicji wskaźnik ten wynosił 178. Dla porównania czytać umiało 947 rekrutów / 1000 z Czech, a z Salzburga aż 984.

DSC03069

Czerniowce wybijały się jednak bardzo mocno ponad ten niedorozwój. Miasto w czasach austriackich dynamicznie rozwijało się. Bogacący się mieszczanie budowali piękne domy i kamienice. Pięknie przyjęła się tu secesja. Niektórzy nawet nazywali stolicę Bukowiny „małym Wiedniem”. Dziewiętnastowieczne kamienice do dziś robią na przyjezdnych duże wrażenie. Ich piękna nie zniszczyły ani czasy sowieckie, ani ukraiński rozpierdol.

DSC03076

Można stolicę Bukowiny nazwać oazą kultury. Mieszkańcy uwielbiali czytać. Wśród kawiarni wyróżniała się Kaiser – Cafe. Jeżeli wierzyć ogłoszeniom zachowanym w „Neue Illustrierte Zeitung”, w kawiarni tej  wykładano do czytania 160 gazet codziennych

DSC03089

Najbardziej wartościowym zabytkiem Czerniowców jest wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO uniwersytet. Jego początkowe przeznaczenie było jednak inne. W połowie XIX stulecia greckoprawosławny metropolita postanowił wybudować odpowiednią dla siebie siedzibę. W ten sposób powstał monumentalny kompleks budynków, którego charakterystycznymi cechami były surowa cegła, wieżyczki i kolorowe dachówki. Jedni twierdza, że jest to styl neogotycko – bizantyński. Inni mówią o stylu mołdawsko – mauretańskim. Jedno jest pewne: budowla jest niezwykła.

DSC03093

W jednej z dzielnic miasta, Sadagórze rezydował rabbi, nazywany „różyńskim cadykiem”. Był głową  chasydów. Prowadził się niezwykle bogato. Co roku przyjeżdżało do niego tysiące wiernych z Rosji, Galicji i Besarabii. Ślad tych czasów pozostał na wielkim cmentarzu żydowskim. Udało nam się odnaleźć ten cmentarz (nie było to proste, dysponowaliśmy mapą o skali 1: 1 000 000), niestety brama była zamknięta.

DSC03123

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s